บรรยากาศภายในห้องอาหารเงียบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ร่างอวบอ้วนของทายาทตัวน้อยยืนนิ่งอยู่กับที่ แขนเล็กที่กางออกเพื่อรอรับอ้อมกอดจากคนที่โหยหาค่อยๆ ตกลงข้างลำตัวอย่างช้าๆ
ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่จางหายไป กลายเป็นความสับสนและไม่เข้าใจ คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน
“มาร์... โกรธมาร์คเหยอ...”
เสียงเล็กเอ่ยถามสั่นเครือ ขอบตาที่เคยสดใสเริ่มแดงก่ำความไร้เดียงสากำลังถูกความเย็นชาของผู้ใหญ่กรีดแทงอย่างเลือดเย็น
“ปะ...เปล่าค่ะ”
ลาริมาร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไม่แพ้กัน หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นที่แข็งราวกับหนามแหลมลงคออย่างยากลำบาก หางตาปรายมองข้ามไหล่เล็กทอดมองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนั่งจิบกาแฟอยู่หัวโต๊ะ
นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เธอไม่วางตา สายตาที่กดดันบังคับ และข่มขู่ในที... ตอกย้ำถึงคำขาดที่เขายื่นให้
