หลายวันต่อมา...
คฤหาสน์เลอกรองจ์ช่วงสายดูวุ่นวายกว่าปกติ เหล่าแม่บ้านและเชฟในครัวต่างเดินกันขวักไขว่เพื่อเตรียมอาหารมื้อใหญ่สำหรับต้อนรับ ‘แขกวีไอพี’ ของโดมินิคที่เพิ่งเดินทางมาถึง ลาริมาร์เห็นว่าคนงานล้นมือ จึงอาสาช่วยยกถาดเครื่องดื่มและของว่างออกมาเสิร์ฟที่ห้องรับรอง
ทันทีที่เข้ามา บรรยากาศกดดันทรงอำนาจก็ปะทะเข้ากับความรู้สึก บนโซฟาตัวหรูมีชายหนุ่มหน้าตาดีระดับพรีเมียมหกคนนั่งรวมตัวกันอยู่... ทว่าออร่าของแต่ละคนกลับอันตรายจนน่าขนลุก
ลาริมาร์ลอบกวาดสายตามอง นอกจากโดมินิคที่นั่งอยู่ตรงกลางแล้ว ยังมี ‘เทียนอี้’ พี่ใหญ่นั่งจิบวิสกี้ด้วยใบหน้านิ่งขรึมเย็นชา ถัดไปคือ ‘เรน’ มาเฟียหนุ่มหน้าหล่อจัดที่นิ่งเงียบจนเหมือนรูปปั้น เขาคือนักฆ่าและหมอเถื่อนที่เลือดเย็นที่สุด
“เชี่ยยย... นางฟ้าที่ไหนวะเนี่ย เฮียซ่อนของดีไว้ไม่บอกพวกผมเลยนะ!”
‘เอเดน’ มาเฟียหนุ่มหล่อลูกครึ่งเพลย์บอยตัวพ่อจ้องมองลาริมาร
