หลายวันผ่านไป...
วันนี้คฤหาสน์เลอกรองจ์ดูเงียบเหงาผิดปกติ โดมินิคพาอลิซและมาร์คัสออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ ลาริมาร์ได้ยินพวกแม่บ้านคุยกันว่าเขาพาว่าที่นายหญิงไปดูสถานที่จัดงานแต่งงาน
ทันทีที่ได้ยินร่างกายที่รู้สึกอ่อนเพลียอยู่แล้วก็เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงลงไปอีก ช่วงนี้รู้สึกพะอืดพะอมและเวียนหัวบ่อยครั้ง กลิ่นน้ำหอมหรือกลิ่นอาหารบางอย่างก็ทำให้คลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน ทว่าหญิงสาวก็ไม่ได้เอะใจอะไรคิดเพียงว่าตัวเองคงเครียดสะสม พักผ่อนไม่พอและเบื่อหน่ายกับการอุดอู้อยู่แต่ในคฤหาสน์
เพื่อไม่ให้รู้สึกแย่ไปกว่านี้ ทิ้งจึงขออนุญาตบอดี้การ์ดออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาที่ห้างสรรพสินค้ากับเพื่อน
“มาร์ แกลองดูชุดนี้สิ น่ารักปะ” พายทาบเดรสสีหวานเข้ากับตัวพลางหันมาถาม
“อืม... ก็สวยดีนะ เหมาะกับพายดี” ลาริมาร์ฝืนยิ้มตอบพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะรู้สึกโหวงเหวงก็ตาม
คินที่เดินถือของอยู่ด้านหล
