“อ๊ะ... เฮียดอม เหงื่อเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวลูกก็เลอะหรอก” ลาริมาร์ปรามเบาๆ
“ลูกผู้ชายต้องเปื้อนบ้าง” โดมินิคไม่สนใจจับเจ้าเด็กอ้วนชูขึ้นเหนือหัว “ไงไอ้อ้วน อยากเตะบอลเหรอ ขาสั้นแค่นี้จะเตะโดนไหมเนี่ย”
“แง่ง!” แมทธิวที่ถูกอุ้มลอยฟ้าขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตากลมโตตวัดมองค้อนแด๊ดดี้ตาเขียวปัดที่ไม่ยอมให้เล่นดีๆ
“มองหน้าหาเรื่องเหรอ! มันเขี้ยวโว้ย!”
เขาดึงตัวลูกชายลงมาแล้วฝังจมูกลงบนพวงแก้มยุ้ยๆ ฟัดซ้ายฟัดขวาซ้ำๆ อย่างมันเขี้ยว แมทธิวหลับตาปี๋พยายามเบือนหน้าหนีแด๊ดดี้ที่เอาหนวดสากๆ มาถูไถ แต่ด้วยความที่อยากเล่นด้วย เด็กน้อยจึงยอมสงบศึกชั่วคราว ไม่แหกปากโวยวายเหมือนทุกที ปล่อยให้แด๊ดดี้ฟัดจนพอใจ
โดมินิคเปลี่ยนมาอุ้มแมทธิวด้วยแขนข้างเดียว ก่อนวิ่งพาลูกชายคนเล็กไปแย่งบอลจากมาร์คัส
“มาเลยไอ้แสบ! เข้ามาแย่งให้ได้สิ!” โดมินิคท้าทาย
“แอ้ๆๆๆ” แมทธิวหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจที่แด๊ดดี้พาอุ้มวิ่ง ตบมือแปะๆ เช
