“เป็นอะไรหนูมาร์... ร้องไห้ทำไมคนดี”
โดมินิคที่ลืมตาขึ้นมาเห็นน้ำตาภรรยา ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากหางตาให้อย่างเบามือ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเป็นกังวล
“เฮียดอม...” ลาริมาร์สะอื้นแผ่วเบา ซบหน้าลงกับอกแกร่ง “มาร์แค่นึกถึงตอนที่มาร์คัสยังเด็ก... มาร์พลาดอะไรไปเยอะเลยใช่ไหมคะ มาร์ไม่ได้เห็นตอนลูกตั้งไข่ ไม่ได้ยินคำแรกที่ลูกพูด...”
โดมินิคชะงัก ความรู้สึกผิดระลอกใหญ่โถมเข้าใส่กลางอก เขาเป็นคนดึงลูกออกมาจากอกเธอเพื่อความปลอดภัย แต่การตัดสินใจครั้งนั้นมันก็สร้างบาดแผลลึกให้ทั้งเขา ลาริมาร์ และลูกชาย
มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความเจ็บใจตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ... ถ้าเพียงแต่ตอนนั้นเขามีอำนาจและเด็ดขาดมากพอที่จะเด็ดหัววิกตอเรียให้สิ้นซากได้ตั้งแต่แรก ลาริมาร์ก็คงไม่ต้องมาทนเจ็บปวดเจียนตายเพราะถูกพรากลูกไปแบบนี้ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเขาเอง...
มือหนาลูบแผ่นหลังบางที่สั่นเทาอย่างปลอบ
