ห้องนอน...
โดมินิคกระชากข้อมือเล็กให้เดินตามเข้ามาด้านใน ก่อนดันร่างอวบอิ่มให้ทรุดลงนั่งที่ปลายเตียง
ลาริมาร์ก้มหน้าหลบสายตา สองมือบีบเข้าหากันแน่นความหวาดกลัวจากเหตุการณ์ที่ริมสระน้ำและการปะทะอารมณ์ในห้องอาหารเมื่อครู่ยังคงทำให้เธอตัวสั่นไม่หาย
“เงยหน้าขึ้นมา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบ
หญิงสาวค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ โดมินิคโน้มตัวลงมาหา ฝ่ามือหนาค่อยๆ ยกขึ้นมาประคองพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ
นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ บนรอยแดงเถือกที่มุมปากและพวงแก้ม นัยน์ตาคมกริบอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นร่องรอยบาดแผลบนใบหน้าหวาน
“เจ็บไหม...”
“มะ... มาร์ไม่เจ็บค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงสั่น ส่ายหน้าปฏิเสธทั้งที่เพิ่งจะนิ่วหน้าเพราะความแสบตอนที่นิ้วเขาแตะโดนแผล
“หึ... บวมขนาดนี้ยังจะปากดี” โดมินิคดุเสียงเข้มสันกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น
“บอกแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่แต่ในบ้าน ทีหลังอย่าอวดเก่ง
