บทที่ 59. สันดานมาเฟีย...

หลังจากทานมื้ออาหารเช้าเสร็จ โดมินิคสั่งให้คริสพามาร์คัสออกไปวิ่งเล่นที่สวนหลังบ้าน ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงโดมินิคและลาริมาร์ที่นั่งรออลิซและโอนิกซ์ด้วยใจจดจ่อ หญิงสาวนั่งหน้าตึงสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ ฮอร์โมนคนท้องบวกกับความขุ่นเคืองเรื่องต่างๆ ทำให้เธอไม่อยากเฉียดกรายเข้าใกล้ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้เลยสักนิด สวบ... โซฟายวบลงเมื่อร่างหนาจงใจขยับเข้าใกล้จนต้นแขนแกร่งเบียดกับไหล่บาง ลาริมาร์ขมวดคิ้วมุ่นรีบขยับตัวกระเถิบหนีไปทางขวาทันที สวบ... แต่สลัดยังไม่ทันพ้นมาเฟียหน้ามึนก็ขยับตามมาเบียดอีกรอบ ลาริมาร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์หงุดหงิด ขยับก้นหนีไปจนสุดขอบโซฟาอีกฝั่ง ทว่า... สวบ! โดมินิคก็ยังคงสไลด์ตัวตามมาเบียดจนแผ่นหลังเธอแทบสิงเข้าไปในพนักพิง “แล้วคุณดอมจะมาเบียดมาร์ทำไมเนี่ย!” ในที่สุดความอดทนก็หมดลง ลาริมาร์ห