เวลาต่อมา....
ภายในห้องนอนกว้างที่เปิดไฟเพียงสลัว ลาริมาร์ค่อยๆ เดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงของมาร์คัสกำลังนอนหลับสนิท
นัยน์ตากลมโตที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เดียงสา ฝ่ามือเล็กสั่นเทาเอื้อมไปลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอมเพราะเด็กน้อยคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต...
หยาดน้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปได้ไม่นานร่วงหล่นลงมากระทบหลังมืออีกครั้ง
ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกแทบระเบิด เพียงจินตนาการว่าถ้าหากเมื่อคืนนี้หนีไปจริงๆ มาร์คัสจะเป็นอย่างไร
แค่คิด หัวใจคนเป็นแม่ก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดคว้านเป็นพันๆ ครั้ง
‘หม่ามี้ขอโทษ... หม่ามี้เกือบทิ้งหนูไปแล้ว ฮึก... หม่ามี้ขอโทษนะลูก’
ลาริมาร์สะอื้นไห้ซบหน้าลงกับขอบเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง สองมือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ไม่ให้ลูกตื่น ร่างกายสั่นเทาอย่างน่าเวทนา
ร้องไห้จนเริ่มหายใจไม่ออกความรู้สึกผิด
