หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
โลกทั้งใบของลาริมาร์เหมือนหยุดหมุน ทว่ายังดีที่ยังมีมาร์คัสและทารกน้อยในครรภ์ช่วยดึงสติให้ไม่จมดิ่งอยู่กับความเศร้า
ภายในห้องไอซียูศูนย์การแพทย์ลับใต้ดิน บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและเสียงมอนิเตอร์วัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะ แสงไฟสาดส่องลงบนร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วย
ลาริมาร์ในชุดคลุมท้องสีอ่อนเดินเข้าไปใกล้เตียงด้วยฝีเท้าที่สั่นเทา นัยน์ตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักกวาดมองสภาพสามีด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
โดมินิคที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผา ตอนนี้ดูเปราะบางจนน่าใจหาย ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและรอยฟกช้ำ เปลือกตาสีเข้มปิดสนิท เรือนผมยุ่งเหยิง ร่างกายกำยำท่อนบนเปลือยเปล่าถูกพันทับด้วยผ้าพันแผลคาดทับหน้าอก หน้าท้อง และท่อนแขนแกร่งทั้งสองมีสายน้ำเกลือระโยงระยาง...
และสิ่งที่บีบรัดหัวใจคนเป็นเมียที่สุด คือท่อช่วยหายใจที่สอดลึก
