ยี่สิบสี่ชั่วโมงเต็ม...
นั่นคือเวลาที่ประตูห้องผ่าตัดถูกปิดลง
บรรยากาศหน้าทางเดินบังเกอร์ใต้ดินตึงเครียด เรนและเอเดนในสภาพสะบักสะบอมเปื้อนเขม่าควันนั่งกุมขมับอยู่บนม้านั่งเหล็ก ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงเครื่องระบายอากาศที่ครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า
ตึก...
ทันใดนั้น ไฟสีแดงสว่างวาบหน้าห้องผ่าตัดหมายเลขหนึ่งก็ดับลง
เรนและเอเดนผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ประตูบานเลื่อนเปิดออก วินเซนต์เดินออกมาด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง ชุดสครับสีเขียวที่เคยสะอาดตาชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีคล้ำจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม นัยน์ตาลึกโหลแดงก่ำจากการอดนอนและใช้สมาธินานกว่ายี่สิบชั่วโมง
“เฮียดอมเป็นไง” เรนพุ่งเข้าไปคว้าไหล่วินเซนต์เขย่าด้วยความร้อนรน
วินเซนต์ปลดหน้ากากอนามัยออกพรูลมหายใจยาวพรืด “...พ้นขีดอันตรายแล้ว”
คำตอบสั้นๆ นั้นทำเอามาเฟียหนุ่มทั้งสองคนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความโล่
