บทที่ 17: ศึกพ่อลูก-1

วันต่อมา... ห้องนอนมาร์คัส... บนเตียงนอนขนาดใหญ่ร่างอวบอิ่มของลาริมาร์กำลังนั่งพิงหัวเตียงนุ่ม โดยมีร่างอวบอ้วนของมาร์คัสนอนหนุนตักซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน หญิงสาวถือหนังสือนิทานภาพสีสันสดใสไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็คอยลูบกลุ่มผมนิ่มของเด็กน้อยทะนุถนอม “...แล้วเจ้ากระต่ายน้อย ก็กระโดดเข้าไปกอดคุณแม่กระต่ายแน่นๆ พร้อมกับบอกว่า กระต่ายน้อยรักคุณแม่ที่สุดในโลกเลย... จบแล้วค่ะ” เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยตอนจบในนิทานอย่างอ่อนโยน ลาริมาร์ก้มลงมองเจ้านายตัวจิ๋วที่นอนตาแป๋วฟังอยู่บนตัก ทว่าแทนที่เด็กน้อยจะยิ้มรับ มาร์คัสกลับทำหน้ามุ่ย คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันเป็นปมปากยื่นยาวอย่างขัดใจ “ม่ายสนุกเยย! นิทานอารายก้อม่ายยู้ มาร์คไม่ชอบกระต่าย มาร์คชอบไดโนเสาร์กัดๆๆ ต่างหาก!” เด็กน้อยบ่นอุบอิบแสร้งทำเป็นกอดอกเบือนหน้าหนี ลาริมาร์ยิ้มละมุน เธอรู้ดีว่าเด็กตรงหน้าฉลาดและแก่แดดเกินวัยแค่ไหน มาร์