“มาร์คิดถึงจังเลยค่ะ”
ลาริมาร์พุ่งเข้าสวมกอดเอวสอบของบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างเต็มแรง ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างพร้อมกับถูไถไปมาอย่างออดอ้อน
โอนิกซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาดุดันที่มักจะนิ่งสงบเสมอแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของน้องสาวด้วยความรักสุดหัวใจ
“ดูสิ พี่ซื้ออะไรมาฝาก” โอนิกซ์ชูถุงกระดาษในมือขึ้น
“ช็อกโกแลตทรัฟเฟิลสอดไส้สตรอว์เบอร์รี! ของโปรดมาร์นี่นา!”
ลาริมาร์ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ เธอรับถุงมาเปิดดูด้วยความตื่นเต้น อาการดีใจจนออกนอกหน้านี้ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นเลยตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ เวลาที่ลาริมาร์ได้กินของโปรดเธอจะลืมความทุกข์และความเสียใจไปจนหมดเหลือเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ร่าเริงสดใส
“ขอบคุณนะคะพี่โอนิกซ์ พี่โอนิกซ์ใจดีที่สุดในโลกเลย! ฟอดดด!”
หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นกดจมูกหอมแก้มสากพี่ชายฟอดใหญ่เพื่อเป็นรางวัล ก่อนแกะกล่องช็อกโกแลต หยิบขน
