“อ๊ะ! คุณดอม... คุณเพิ่งจะไข้ลดนะคะ แผลก็ยัง...”
“ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันยังเอาเธอได้ทั้งคืน”
โดมินิคไม่เปิดโอกาสให้คนใต้ร่างได้หาข้ออ้าง ริมฝีปากหยักฉกวูบลงมาประกบปิดกลีบปากสีพีชอย่างรวดเร็ว บดขยี้ความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนชิมรสชาติความหวานในโพรงปาก ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามจนลาริมาร์สติหลุดลอย
จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ้อยอิ่งเรียกร้อง โดมินิคผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ลมหายใจหอบกระเส่าเป่ารดปลายจมูกรั้น นัยน์ตาคมกริบที่เยิ้มไปด้วยไฟราคะ
“ทำให้หน่อยสิ...”
น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยร้องขออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติมาเฟียร้ายอย่างเขาเอาแต่สั่งและบังคับขู่เข็ญ ทว่าครั้งนี้... น้ำเสียงนั้นกลับเจือความออดอ้อนเว้าวอนจนคนฟังใจสั่น
ไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธฝ่ามือหนาเลื่อนลงไปกอบกุมมือเล็กที่สั่นเทา จับมือเธอล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อคลุมที่แหวกกว
