ลาริมาร์ปาดน้ำตาลวกๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมถาดใส่ชามซุปข้าวโพดควันฉุย
มาร์คัสหลับไปแล้ว ทว่าคนที่ควรจะนอนพักผ่อนอย่างโดมินิคกลับนั่งพิงหัวเตียง นัยน์ตาคมกริบจดจ้องตรงมาที่เธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา... แค่ปราดตามองมาเฟียร้ายก็รู้แล้วว่าผู้หญิงของเขาร้องไห้หนักแค่ไหน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด
ลาริมาร์หลบสายตาจับผิดนั้นเดินเข้าไปวางถาดซุปไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
“ทานหน่อยนะคะ มาร์ทำซุปมาให้จะได้ทานยา” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด
“เจ็บแขน” โดมินิคตอบเสียงเรียบนิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มยังคงจ้องหน้าเธอไม่กะพริบ
ลาริมาร์ไม่ตอบโต้หรือต่อปากต่อคำเหมือนทุกที เธอทรุดตัวลงนั่งอย่างว่าง่าย มือเล็กตักซุปขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากหยัก
“ร้อน” คนป่วยเริ่มแผลงฤทธิ์เอาแต่ใจ
หญิง
