ภายในรถ... ลาริมาร์นั่งกอดถุงของกินมากมายเอาไว้บนตัก ใบหน้าหวานหันออกไปมองนอกหน้าต่าง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงคิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่ยอมคลาย
“ไม่กินรึไง”
เสียงทุ้มเข้มทำลายความเงียบโดมินิคปรายตามามองคนที่นั่งหน้าหงิกหน้าหงออยู่ข้างๆ ด้วยหางตา
“ไม่กินค่ะ เดี๋ยวมาร์อ้วน” ลาริมาร์สวนกลับทันควันน้ำเสียงสะบัดบ่งบอกถึงความน้อยใจที่ยังไม่จางหาย
มาเฟียหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อยสายตาจดจ่อที่ถนนปล่อยให้ลูกแมวขี้งอนนั่งกอดถุงลูกชิ้นและขนมหวานต่อไป
รถแล่นไปตามเส้นทางเลียบชายหาดชะอำ ลาริมาร์ที่เอาแต่จ้องมองวิวนอกหน้าต่างเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ หญิงสาวหันขวับกลับมามองคนขับ
“นี่ไม่ใช่ทางกลับวิลล่านี่คะ... คุณดอมจะพามาร์ไปไหน”
“เอาไปขายมั้ง” เขาตอบหน้าตายไม่แม้แต่จะหันมามอง “เผื่อจะได้ทุนคืนค่าลูกชิ้นกับมะม่วงน้ำปลาหวาน”
“คุณดอม!” ลาริมาร์แหวใส่ ถลึงตากลมโตใส่เสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่นิ
