บทที่ 78. ห้ามตาย

ความหนาวเหน็บกัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูก... ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ โดมินิครู้สึกเหมือนร่างตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่มหาสมุทรที่มืดมิด ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เคยแผดเผาแผ่นหลังฉีกทึ้งกล้ามเนื้อค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นความชาหนึบที่แสนสบาย ความหนักอึ้งบนเปลือกตาทำให้เขาไม่อยากฝืนลืมตาขึ้นมาอีกต่อไป... เหนื่อยเหลือเกิน... ขอพักสักหน่อยได้ไหม มาเฟียที่ต่อสู้มาทั้งชีวิตกำลังปล่อยมือจากทุกสิ่ง ทว่าในจังหวะที่สติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายกำลังจะดับสูญ หลุดลอยข้ามเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย... ‘กลับมาสิวะดอม! กลับมา!! กูบอกให้มึงกลับมาหาเมียมึงไง!!!’ เสียงตะโกนแหบพร่าของวินเซนต์ดังก้องสะท้อนเข้ามาในความมืด มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเว้าวอนอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินจากน้องชายคนนี้มาก่อน โดมินิคพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง คลื่นความมืดมิดพัดพาเขาดำดิ่งลงไปลึกกว