ภายในรถมีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก โดมินิคที่นั่งหน้าขรึมสันกรามแกร่งขบเข้าหากัน นัยน์ตาคมดุดันพร้อมฆ่าคนได้ทุกเมื่อ
ลาริมาร์นั่งกอดตัวเองน้ำตาเม็ดใสร่วงหล่น เธอเจ็บที่ข้อแขนเพราะถูกเขากระชาก แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบได้กับความปวดร้าวในหัวใจ
ทันทีที่รถจอดโดมินิคกระแทกประตูเปิดออก เขาส่งตัวมาร์คัสที่กำลังงอแงให้คริสรับไปดูแลต่อ ก่อนหันมากระชากท่อนแขนเรียวให้เดินตามเขาเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว
“โอ๊ย! คุณดอม มาร์เจ็บนะ ปล่อยมาร์!” หญิงสาวร้องประท้วงพยายามขืนตัวเอาไว้ แต่เรี่ยวแรงเธอหรือจะสู้คนที่กำลังคลุ้มคลั่งได้
“หุบปาก! แล้วตามมา!”
เขาตะคอกเสียงกร้าวไม่สนใจสายตาลูกน้องแม่บ้านที่ต่างก้มหน้าหลบสายตากันเป็นแถว โดมินิคลากร่างอวบอิ่มขึ้นบันได ตรงดิ่งไปยังห้องนอนพร้อมเหวี่ยงร่างอวบอิ่มเข้าไปในห้อง แม้จะไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำให้เธอบาดเจ็บ แต่ก็แรงพอที่จะทำให้ลาริมาร์ล้มล
