ลาริมาร์ร้องไห้จนตัวโยน ความอัดอั้นทั้งหมดพรั่งพรูออกมาสะอื้นฮักจนแทบขาดใจ กอดเขาไว้อย่างโหยหา โอนิกซ์เองก็กอดน้องสาวแน่นหยาดน้ำตาลูกผู้ชายที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนไหลซึมลงบนเรือนผมนุ่ม จูบขมับเธอซ้ำๆ เพื่อปลอบประโลม
“พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษที่ให้รอนานขนาดนี้ พี่กลับมาแล้วนะตัวเล็ก พี่กลับมาหาเราแล้ว”
ความดีใจที่เปี่ยมล้นทำให้ลาริมาร์หลงลืมทุกสิ่งรอบข้าง เธออยากจะกอดพี่ชายคนนี้ไว้ตลอดไปเพื่อชดเชยเวลาหนึ่งปีที่ต้องทนทุกข์
ทว่า... บรรยากาศซึ้งกินใจกลับถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงดุดันของใครบางคน
“จะกอดกันอีกนานไหม”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร โดมินิคเดินเข้ามาใกล้ กอดอกด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง รู้ว่าโอนิกซ์กับลาริมาร์เป็นอะไรกัน แต่ไอ้ความหวงเมียที่เป็นสันดานดิบก็ทำงานทันทีที่เห็นผู้ชายคนอื่น (ถึงจะเป็นพี่ชายแท้ๆ ก็เถอะ) กอดเมียนานเกินไป
ลาริมาร์ไม่สนใจเสียงนกเสียงกาของสามี สะอื้นพลาง
