ย้อนกลับไปในวันเกิดเหตุ... เมื่อ 1 ปีก่อน
ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ดดดดดดดดดด...
เสียงสัญญาณชีพส่งเสียงดัง กราฟคลื่นหัวใจบนหน้าจอมอนิเตอร์ร่วงหล่นลงเป็นเส้นตรง ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ
แพทย์ทหารผู้ช่วยเหงื่อแตกพลั่ก สองมือสั่นเทาประสานกันกดกระแทกลงบนหน้าอกกว้างที่โชกไปด้วยเลือด
“ฉีดอะดรีนาลินเข็มที่สี่! เร็วเข้า!” แพทย์ทหารตะโกนลั่น
“หมอครับ... คนไข้ไม่ตอบสนองเลยครับ ปอดเสียหายหนักมาก เลือดออกในช่องอกไม่หยุด...” พยาบาลผู้ช่วยเอ่ยเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “...เราเสียเขาไปแล้วครับ”
“ปั๊มต่อไป! ห้ามหยุดจนกว่าผมจะสั่ง!”
แพทย์ทหารกัดฟันสู้ แม้รู้ดีว่าความหวังริบหรี่เพียงใด บาดแผลถูกเหล็กเสียบทะลุปอดบวกกับแรงอัดระเบิดรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะทนรับไหว เขาไม่ได้มีความชำนาญระดับวินเซนต์ การยื้อชีวิตผู้ชายคนนี้ไว้ช่างยากเย็นราวกับงมเข็มในมหาสมุทร
ปัง!
ในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำ
