ประเทศอิตาลี...
คฤหาสน์เลอกรองจ์...
การเดินทางที่ยาวนานและสภาพจิตใจที่บอบช้ำตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ทำให้ลาริมาร์หมดเรี่ยวแรงทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสเตียง
โดมินิคถึงแม้ร่างกายยังบาดเจ็บเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ค่อยๆ ประคองร่างอวบอิ่มของภรรยาตัวน้อยนอนลงอย่างเบามือที่สุด พร้อมขยับดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมทับหน้าอกให้เธอ นัยน์ตาคมกริบทอประกายอ่อนโยน
“พักผ่อนนะ... เดี๋ยวเฮียมา”
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยบอกเบาๆ เตรียมจะผละลุกขึ้น ทว่ามือเล็กกลับเอื้อมมาคว้าชายเสื้อเอาไว้ก่อน
“เฮียสัญญากับมาร์แล้วนะคะ...” ลาริมาร์ปรือตาที่แดงช้ำขึ้นมองน้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความเว้าวอนและหวาดกลัว “...เฮียสัญญาแล้วว่าจะไม่ทิ้งมาร์ไปอีกคน ห้ามหายไปไหนอีกนะคะ”
ความสูญเสียที่เพิ่งเผชิญหน้ามา ทำให้เธอหวาดระแวงไปหมด โดมินิคระบายยิ้มนั่งลงบนเตียงอีกครั้ง โน้มใบหน้าลงไปจรดริมฝีปากหยักลึกประทับบนหน้าผากมนเนิ่นนาน
“ครับ...
