ภายในห้องขังผนังคอนกรีตหนาทึบ บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงหอบหายใจรวยรินของนักโทษที่ถูกล่ามโซ่ตรึงแขนขาไว้กับเก้าอี้เหล็กกลางห้อง
วิกตอเรีย... อดีตนายหญิงแห่งเลอกรองจ์ ผู้เคยเย่อหยิ่งและทรงอำนาจ ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน ผมเผ้าหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบสกปรก ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงซูบตอบเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ
ตึก... ตึก... ตึก...
ร่างสูงใหญ่ของโดมินิคเดินเข้ามาภายในห้อง นัยน์ตาคมกริบดุจมัจจุราชทอดมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่าสยดสยอง
“ยังไม่ตายอีกเหรอ... โดมินิค”
วิกตอเรียเค้นเสียงแหบพร่า หัวเราะในลำคออย่างคนสิ้นหวังแต่ยังคงความอวดดี “แกมันฆ่าไม่ตายจริงๆ เหมือนแม่ของแกไม่มีผิด”
โดมินิคไม่ตอบโต้เดินเข้าไปใกล้ มือหนาล้วงเข้าไปในเสื้อโค้ตหยิบมีดพกเหล็กกล้าทรงโค้งเล่มหนึ่งออกมา แสงไฟสลัวสะท้อนคมมีดวาววับ มันเป็นมีดสั่งทำพิเศษ...
