ริชาร์ดถอนหายใจเข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อดี “แล้วเรื่องลูกชายของฉันล่ะ... นายจัดการหรือยัง”
“ฉันเตรียมเอกสารไว้หมดแล้ว...” ท่านนายพลหันมามองเพื่อนรักด้วยแววตาซาบซึ้ง “โอนิกซ์... ลูกชายของนายที่มีภาวะสมองตายมาตั้งแต่เด็ก ถึงเวลาที่นายต้องปล่อยเขาไปให้สงบเสียทีริชาร์ด...”
นายแพทย์สูงวัยทอดสายตามองร่างบนเตียง แววตาปวดร้าวทว่าเด็ดเดี่ยว เขาจมอยู่กับความหวังลมๆ แล้งๆ มาสิบห้าปี ยื้อชีวิตลูกชายที่นอนเป็นผักเอาไว้ด้วยเครื่องช่วยหายใจ แต่วันนี้... เขาพร้อมแล้วที่จะปล่อยให้ลูกชายได้พักผ่อน
“นามสกุล ‘วอห์น’ จะถูกส่งต่อให้ผู้ชายคนนี้...” ริชาร์ดเอ่ยเสียงหนักแน่น “บอดี้การ์ดตระกูลเลอกรองจ์ที่ชื่อโอนิกซ์ได้ตายไปแล้ว... จากนี้ไป เขาคือ ‘โอนิกซ์ วอห์น’ ลูกชายของฉัน”
หนึ่งเดือนเต็ม...
ความเจ็บปวดร้าวระบมแล่นปลาบไปทั่วทุกอณูร่างกายทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา โอนิกซ์ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก แสงสว่างจ้าใน
