เสียงกรีดร้องดังสะท้อนทั่วห้องใต้ดินเซฟเฮาส์ส่วนตัว ร่างบอบบางของไอลินหญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับอลิซ ทว่ากลับเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเกลียดชัง กำลังถูกชายฉกรรจ์สองคนกดไหล่ให้คุกเข่าลงกับพื้น
ตรงหน้าเธอคือท่านนายพลอันโตนิโอผู้เป็นบิดา ชายสูงวัยนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวม มือหยาบกร้านถือไม้เท้าหัวทองคำควันซิการ์สีเทาหม่นลอยอวลบดบังแววตาที่ดุดันไร้ความปรานี
“คุณพ่อคะ... อึก... ไอลินเปล่านะคะ ไอลินไม่ได้ตั้งใจให้พี่อลิซโดนจับตัวไป ฮือออ...ไอลินจะทำแบบนั้นทำไมไอลินก็อยู่บนรถด้วย...”
ไอลินสะอื้นไห้ตัวสั่นเป็นลูกนก น้ำตาไหลอาบแก้มที่บวมช้ำจากการถูกตบสั่งสอนไปก่อนหน้านี้ ทว่าคำแก้ตัวของเธอไม่ได้ทำให้จิตใจนายพลเฒ่าสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?” ท่านนายพลแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น “แกเป็นคนส่งเส้นทางรถของอลิซไปให้ไอ้สวะวิกเตอร์ แกเป็นคนบอกให้พวกมันรู้... แล้วแกยั
