หลายวันต่อมา....
หญิงสาวเดินทอดน่องมาที่ริมระเบียงสระว่ายน้ำ สายตามองเกลียวคลื่นที่กระทบฝั่งด้วยแววตาเหม่อลอย ก่อนหันไปหาคริสบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนคุมกำลังอยู่ไม่ไกล
“พี่คริสคะ... พี่โอนิกซ์หายไปไหนคะ ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องมาร์ยังไม่ได้เจอพี่โอนิกซ์เลย”
เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเฝ้ารอให้พี่ชายมาหา อยากจะโผเข้ากอดแผงอกกว้างพี่ให้แน่นๆ เพื่อคลายความหวาดกลัว ทว่า... พี่ชายกลับหายเงียบไปเลย
“คุณโอนิกซ์กลับกรุงเทพฯ ไปตั้งแต่คืนนั้นแล้วครับคุณมาร์” คริสตอบเสียงเรียบ “นายสั่งให้พี่โอนิกซ์กลับไปดูแลคุณอลิซที่โรงพยาบาลครับ”
กึก...
ลาริมาร์พองแก้มลมพ่นออกทางปาก ใบหน้าหวานสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ความน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่คอหอย ‘กลับกรุงเทพฯ ทำไมไม่เห็นบอกมาร์สักคำ... ทำไมไม่พามาร์กลับไปด้วย ทั้งที่ตอนมาก็มาด้วยกันแท้ๆ’
หญิงสาวได้แต่ตัดพ้อในใจพี่ชายที่รักและไว้ใจที
