1 เดือนต่อมา...
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบสงบในวันหยุดสุดสัปดาห์ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนที่แสนสบาย ทว่าบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลับมีสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์กำลังทำตัวเป็นโคอาล่าเกาะติดว่าที่คุณแม่ลูกสองหนึบหนับแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว
“คุณดอม... ปล่อยก่อนค่ะ มาร์จะจิบน้ำส้ม มันหกเลอะเทอะหมดแล้วเนี่ย”
ลาริมาร์ถอนหายใจ เอ็ดคนตัวโตที่กำลังนอนหนุนตัก แขนแกร่งรัดเอวเธอไว้แน่น ซ้ำยังซุกใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับหน้าท้องที่เริ่มนูน ถูไถจมูกโด่งไปมาอย่างเอาแต่ใจ
“ไม่ปล่อย... เฮียกำลังชาร์จแบตอยู่ อย่าขัดใจ”
เสียงทุ้มอู้อี้ดังขึ้นจากหน้าท้อง โดมินิคไม่ยอมขยับเขยื้อน มิหนำซ้ำยังสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ฟอดใหญ่ ดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวกายเมียเด็กอย่างคนเสพติด
“ชาร์จแบตอะไรกันคะ กอดมาตั้งแต่ตื่นนอนแล้วนะ ไม่เบื่อบ้างหรือไง” หญิงสาวบ่นอุบอิบ มือเล็กก็อดไม่ได้ที่จะสอดสางเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้มของเขา นวดคลึงเบาๆ อย่างเอ
