“เบียดอะไรก็ยืนเป่าผมปกติ” ลอยหน้าลอยตาตอบแกล้งขยับสะโพกสอบเข้าหาตัวเธอจนความร้อนรุ่มแนบชิดกับกายสาวมากยิ่งขึ้น “หรือว่า... เธอหมายถึงไอ้นี่ที่มันกำลังเบียดเธออยู่”
“คนบ้า! ทะลึ่ง!” ลาริมาร์ตีเข้าที่ต้นแขนแกร่งเบาๆ แก้เขิน
โดมินิคหัวเราะหึๆ ในลำคอ ปลายนิ้วสางผมไปเรื่อยๆ ขณะที่สายตาคมจดจ้องใบหน้าหวานผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่
“ใครกันแน่ที่ทะลึ่ง... เมื่อกี้ใครเป็นคนเริ่มจับก่อน ตัวเองจับของคนอื่นเล่นจนมันตื่น พอถึงเวลาจะมาไล่ให้ถอยออกไปง่ายๆ ได้ยังไง”
“ก็... ก็มาร์แค่มันเขี้ยว อยากแกล้งเฉยๆ นี่คะ” เถียงอุบอิบก้มหน้างุดหลบสายตาเร่าร้อนในกระจก
“แต่ฉันไม่ได้อยากถูกแกล้งเฉยๆ”
ไดร์เป่าผมถูกปิดลงพร้อมกับเครื่องที่ถูกวางทิ้งลงบนเคาน์เตอร์อย่างไม่ไยดี โดมินิคเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน
“ผมใกล้แห้งแล้ว... หอมจัง”
กระซิบชิดริมฝีปากโน้มใบหน้าลงไปสูดดมความหอมจากซอกคอขาว ก่อนกดจูบหนักๆ ลงบน
