เวลาต่อมา...
ลาริมาร์ยังนั่งนิ่งฟังเสียงหอบหายใจหนักๆ ของคนป่วยที่กำลังจมอยู่ในห้วงนิทรา
ท่อนแขนแกร่งกอดรัดเอวคอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวจากพิษไข้ซุกซบเนินอกอวบอิ่มราวกับเด็กหลงทางที่กำลังโหยหาไออุ่น
จู่ๆ ร่างกำยำก็เริ่มสั่นเทา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม หยาดเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า ก่อนเสียงทุ้มแหบพร่าละเมอพึมพำออกมา
“อย่า... อย่าทำแม่... ฮึก... ปล่อยแม่ฉัน...”
ลาริมาร์ชะงักลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกอดรัดที่แน่นขึ้นจนเจ็บ ร่างกายผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้โหดเหี้ยมกำลังสั่นสะท้าน เขากำลังฝันร้าย... ฝันถึงอดีตอันดำมืดที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตใจ
หญิงสาวรู้ดีว่าลึกๆ แล้วเขาต้องเผชิญกับบาดแผลในใจที่ไม่มีวันรักษาหาย
“ไม่เป็นไรนะคะคุณดอม... มันผ่านไปแล้ว...”
เสียงหวานเอ่ยปลอบประโลมแผ่วเบา มือเล็กลูบไล้ศีรษะและแผ่นหลังกว้างอย่างอ่อนโยนเพื่อขับไล่ฝันร
