เวลา 03:15 น.
คฤหาสน์เลอกรองจ์
ความเงียบปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ โดมินิคขับรถกลับมาถึงด้วยตัวเอง เขาเดินผ่านลูกน้องที่โค้งคำนับมุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนใหญ่
ชายหนุ่มถอดเสื้อโค้ตและเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนคราบเลือดทิ้งลงในตะกร้าอย่างไม่ไยดี ร่างกายกำยำที่มีแต่รอยแผลก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นให้รดรินลงมาบนศีรษะ ปล่อยให้สายน้ำชะล้างคราบเลือด คราบความแค้นทั้งหมดให้ไหลลงท่อไป
น้ำสีแดงจางๆ ไหลเวียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีใสบริสุทธิ์...
เมื่อเดินออกจากห้องน้ำ มาเฟียหนุ่มที่เพิ่งปลิดชีพคนอย่างเลือดเย็นก็หายไป เหลือเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้าครอบครัว เขาในสภาพเปลือยเปล่าเดินตรงไปที่เตียงนอน
แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านกระทบกับใบหน้าหวาน หญิงสาวยังคงหลับใหลในห้วงนิทรา
โดมินิคระบายยิ้มแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ขยับเข้าไปใกล้ดึงร่างอวบอิ่มเข้ามากอดไว้แนบอก
สัมผัสอุ่นๆ ทำ
