หัวใจของลาริมาร์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่หันกลับไปแล้วพบเพียงผ้าปูหญ้าที่ว่างเปล่า ความกลัวที่เคยเผชิญมาตลอดชีวิตเทียบไม่ได้เลยกับวินาทีที่ลูกชายทั้งสองและหลานสาวหายไปจากสายตา
“มาร์คัส! แมทธิว! เอวา!” ลาริมาร์ตะโกนจนสุดเสียง ใบหน้าหวานซีดเผือด เธอกวาดสายตามองไปรอบบริเวณที่เต็มไปด้วยหลุมศพและพุ่มไม้ทึบ “ได้ยินหม่ามี้ไหมลูก! ออกมาหาหม่ามี้เร็ว!”
อลิซเองก็ไม่ต่างกัน หญิงสาววิ่งไปอีกทางพลางตะโกนเรียกชื่อลูกสาวอย่างบ้าคลั่ง ความทรงจำอันขมขื่นที่ต้องเสียสามียังไม่ทันจางหาย หากวันนี้ต้องสูญเสียลูกไปอีกคน เธอคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้จริงๆ
ลาริมาร์วิ่งลัดเลาะไปตามแนวพุ่มไม้หลังสุสานที่อยู่ห่างออกไป น้ำตาไหลอาบแก้มจนภาพตรงหน้าพร่ามัว เธอภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์และดวงวิญญาณของพี่ชายที่นอนอยู่ในสุสานแห่งนี้...
พี่โอนิกซ์ ช่วยมาร์ด้วย อย่าให้เด็กๆ เป็นอะไรไป
“มาร์คัส! ลูกอยู่ไหน!”
“มาร
