“จะจูบกันให้ปากเปื่อยไปเลยหรือไง” เสียงค่อนขอดของน่านทำให้ธารากับคะนิ้งละริมฝีปากออกจากกัน
“พี่น่านไม่ต้องมาแซวหนูกับเฮียหรอก จูบกันมาจนหนำใจแล้วนี่” แขนเรียวโอบลำคอหนา อิงแอบแนบชิดด้วยความคิดถึงโหยหา คะนิ้งรู้ดีว่าน่านก็คลั่งรักพี่ชายของตนอย่างกับอะไรดี ก่อนมาหาเธอก็คงจะจูบกันดูดดื่มให้สมกับความคิดถึงที่ห่างไกลตามระยะทางเหมือนเธอกับธารา
“คะนิ้ง” ต้นน้ำดุขึง แม้เรื่องของตนกับน่าน เพื่อนของคะนิ้งจะรู้ แต่เขาก็ไม่อยากให้น้องพูดประเจิดประเจ้อ
“ไม่ต้องไม่ทำเป็นดุหนูเลย ไหนบอกติดราชการไง”
“ก็จะมาเซอร์ไพรส์ไง แต่โดนน้องเซอร์ไพรส์กลับ ไม่คิดว่าจะมีน้องสาวบ้าบอได้ขนาดนี้”
“พี่ต้นน้ำจะว่าหนูบ้าบอไม่ได้ หนูก็แค่อยากสนุกให้สุดเหวี่ยง คนเราต้องได้รับการปลดปล่อยบ้าง จะว่าไป เรากลับห้องกันเหอะ หนูอยากปลดปล่อยกับเฮีย” คะนิ้งชวนธารากลับห้อง
“ปากนี่จะช่างพูดเกินไปแล้วนะ”
“ก็หนูอยากได้เฮียเป็นของข
