“ขึ้นๆ ขึ้นรถเลย พี่เฌอจะพาซิ่งเอง” เฌอในวัยห้าขวบ อุ้มน้องๆ วัยหนึ่งขวบขึ้นไปนั่งบนรถไฟฟ้าตรงส่วนพ่วงข้างทีละคน
“น้องเฌอ” เสียงทุ้มเรียบนิ่งจริงจัง
“หนูซิ่งเบาๆ” เพียงแค่คนเป็นพ่อเอ่ยชื่อของตน เฌอก็รีบออกตัว เพราะนั่นคือเสียงห้ามปราม
“ให้มันแน่นะคะ” คะนิ้งไม่มั่นใจลูกสาว ไม่เคยมีครั้งไหนที่เฌอจะรู้จักคำว่าเบาเมื่อเล่นรถของเล่น
“แน่ๆ เลย หม่าม้ามั่นใจได้ ปะป๊ามั่นใจหนูได้เลยนะ ซิ่งเบาๆ”
“ปะป๊ามั่นใจน้องเฌอ น้องเฌออย่าทำให้ปะป๊าผิดหวังนะครับ”
“หนูไม่ทำให้ปะป๊าผิดหวังแน่ ซิ่งเบาๆ เลย” เฌอให้คนเป็นพ่อมั่นใจตัวเองได้เลย
“ปะป๋า หม่ามะ” เจ้าแฝดสามส่งเสียงเรียกคนเป็นพ่อกับแม่ สายตาทุกคนดูเว้าวอน ราวกับไม่ไว้ใจพี่สาว ด้วยเข็ดขยาด เพราะถูกพี่สาวเล่นแผลงๆ อยู่บ่อยครั้ง กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้ก็สะบักสะบอมพอสมควร
“ฌาม ฌอน ฌาน พร้อมไหม”
“พร้อมๆ” แต่เมื่อพี่สาวถาม เจ้าแฝดสามกลับพยักหน้า ตอบพร้อมเ
