เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน...
หลังจากวันที่หนูฟ้ารดาลืมตาดูโลก ทารกน้อยกลายเป็นศูนย์กลางของทุกลมหายใจภายในห้องพักเล็ก ๆ อันอบอุ่น เสียงหัวเราะและเสียงร้องของลูกน้อยเติมเต็มทุกค่ำคืนให้มีชีวิตชีวา
บนเบาะนอนของลูกน้อย...
หนูฟ้ารดาหลับตาพริ้ม แก้มกลมแดงระเรื่อ น่าเอ็นดูจนทัพพ์เทพกับลูกศรแทบละสายตาไม่ได้ ทั้งคู่ผลัดกันตื่นดูแลลูกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
หากลูกสะอื้นทัพพ์เทพจะรีบอุ้มขึ้นกล่อมนอน
หากลูกหิวลูกศรก็จะให้นมด้วยรอยยิ้ม มันคือช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อย แต่กลับมีความสุขที่สุดในชีวิตของคนทั้งคู่
เช้าวันนั้น ทัพพ์เทพนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาเพิ่งประชุมออนไลน์กับฝ่ายบริหารเสร็จ สีหน้าดูเคร่งเครียดทำให้ลูกศรที่นั่งพับผ้าอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ
“คุณทัพพ์ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพลางมองใบหน้าของเขาที่ดูเหนื่อยล้า
“ไม่มีอะไรหรอก แค่แก้ปัญหาเรื่องงานนิด
