รุ่งเช้าวันถัดมา...
แสงแดดอ่อน ๆ หลังพายุพัดผ่านสาดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วแทนที่เสียงฝนเมื่อคืน ทัพพ์เทพตื่นขึ้นพร้อมกับลูกศร เขายืดตัวพลางมองไปยังหน้าต่าง
“ข้างล่างคงเละเทะน่าดู เดี๋ยวผมจะจ้างคนมาทำความสะอาดแล้วก็จัดร้านให้เหมือนเดิม คุณพักอยู่ข้างบนไปก่อน เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้ทาน”
ลูกศรพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอยังคงอ่อนแรงจากเมื่อคืน แต่กลับอบอุ่นใจที่มีเขาอยู่ข้างกาย
“คุณทัพพ์อย่าออกไปนานนะคะ”
“ไม่นานหรอก ผมแค่จะไปซื้ออาหารสุขภาพมาให้คุณ”
ทว่าในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะก้าวออกจากประตูนั้นเอง ลูกศรก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ย...คุณทัพพ์ช่วยฉันด้วย!”
ทัพพ์เทพหันกลับมาทันที เขารีบเข้าไปประคองเธอที่กำลังกุมหน้าท้องแน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนหายใจไม่ออก
“ลูกศร! ปวดท้องเหรอ?”
เธอพูดไม่ออกได้แต่พยักหน้าก็เท่านั้น
เขาสังเกตเห็นน้ำใส ๆ ไหลลงมาตามขาเธอซึ่งเป็
