บนชั้นสองของอาคารร้านขายเสื้อผ้าขนาดกลาง ใบหม่อนกางกระโจมผ้าใบสีขาวนวลไว้ตรงระเบียงที่สามารถชมวิวได้พอดี
กลิ่นชาขาวอุ่น ๆ ลอยฟุ้งในอากาศ ถ้าได้ดื่มครายหนาวคงทำให้รู้สึกดีไม่น้อย
ลูกศรนั่งเหม่อลอยอยู่ในกระโจม ใบหน้าสวยซีดเซียวเหมือนคนหมดแรง ดวงตาที่เคยเฉียบคมกลับว่างเปล่าอย่างกับสูญเสียความมั่นใจไปหมดสิ้น ใบหม่อนส่งถ้วยชาร้อน ๆ ให้เพื่อนเธอ
“ขอโทษนะแก ปกติเวลาที่เราสองคนมีเรื่องเครียด ๆ จะพากันขึ้นดอยไปถ่ายรูปดาว แต่ตอนนี้อยู่ในเมืองได้เห็นดาวสักดวงก็บุญแล้ว”
“ช่างเถอะจะเหลือดาวกี่ดวงก็ไม่ต่างอะไรกับชีวิตฉันหรอก มันดับหมดแล้ว”
ใบหม่อนขยับเข้ามาใกล้ เอียงตัวพิงหมอนอิงแล้วถามเสียงอ่อน
“เล่าให้ฉันฟังได้ไหม เกิดอะไรขึ้น”
ลูกศรพยักหน้าแล้วเริ่มเล่าทุกอย่างตั้งแต่ช่วงงานเปิดตัวนาฬิกาหรูจนถึงวินาทีที่โป๊ะแตกถูกจับได้ทำให้ท็อปลากออกจากงาน น้ำ
“เรื่องใหญ่จริงว่ะแก....”
“ฉันน่าจะฟังที่แกเต
