รถสปอร์ตหรูแล่นฝ่าสายฝนมาจอดหน้าร้านเสื้อผ้าของลูกศร มือบางคว้าสูทที่พาดไหล่ออกแล้วยื่นให้ชายหนุ่มโดยไม่หันไปมองเขาสักนิด
“ไม่เห็นหรอว่าสูทของผมมันเปียกหมดแล้ว...”
“เห็น! ฉันไม่ได้ตาบอดสักหน่อย”
“ถ้างั้นคุณช่วยเอาไปซักรีดให้ที”
“ฉันทำธุรกิจขายเสื้อผ้า ไม่ได้เปิดร้านซักรีดค่ะ”
ทัพพ์เทพเลิกคิ้วสูง “แต่ร้านคุณมีสูทกับชุดราตรีให้เช่าขายตั้งเยอะ จะไม่มีบริการซักรีดได้ยังไงกัน”
“ไม่มีก็คือไม่มีค่ะ!”
“อุตส่าห์ให้กันลมหนาวแท้ ๆ”
เขาพูดพลางกลั้วหัวเราะในลำคอ จงใจประชดประชันกันชัด ๆ
ลูกศรกัดริมฝีปากด้วยความไม่พอใจเพราะเธอเองก็ไม่อยากติดหนี้บุญคุณจากผู้ชายที่เธอเกลียด ลูกศรจึงคว้าสูทจากทัพพ์เทพกลับมาไว้ในมือ
“ก็ได้! ถ้าซักเสร็จเมื่อไร ฉันจะจ้างคนไปส่งที่บริษัทคุณเอง หวังว่าคงไม่เจอกันอีก”
“ตามใจคุณ” ทัพพ์เทพเอนตัวพิงเบาะ สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าสวย
“เดี๋ยวก่อน...”
“อะไรอีกล่ะ”
“จะเอ
