“ฉันก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ให้ดูดี จะได้มีลูกค้าจ้างถ่ายงาน ใครจะเหมือนคุณล่ะบ้านรวยหมื่นล้าน จะลงรูปติดแกลมหรือไม่ติดก็ไม่เห็นต้องเดือดร้อนอะไร”
ทัพพ์เทพไม่ได้ถามอะไรอีกเพราะขี้เกียจเถียงต่อ กลัวจะกลายเป็นศึกย่อยตั้งแต่เช้า
“ตรงนั้นมีร้านน้ำเต้าหู้นี่นา ฉันจะสั่งปาท่องโก๋มากินด้วย คุณจะเอาอะไรไหม จะได้สั่งทีเดียว”
“เป็นดาราไม่รักษาหุ่นหน่อยเหรอ?”
ลูกศรสุดจะทนไม่รู้ว่าจะถามอะไรหนักหนา แถมคำแต่ละคำดูยียวนกวนประสาทไม่น้อย ฝ่ามือบางจึงตบโต๊ะไม้เบา ๆ
โครม!
“ฉันจะรักษาหุ่นไปทำไม ในเมื่อไม่มีใครจ้างงานฉันเพราะการกระทำของคุณนั่นแหละ! กินข้าวไปเลย อย่าพูดมากได้ไหม!”
ทัพพ์เทพมองตามเธอที่เดินไปสั่งน้ำเต้าหู้ เห็นคุยกับแม่ค้าอย่างเพลิดเพลินใจเพราะจำหน้าได้จากละครที่เธอเคยเล่น ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ยัยคนนี้ ดุชะมัด...
แต่ก็น่ารักดีเหมือนกัน....
เขารีบสลัดความคิดนั้นออกจากหัว พลางก
