หลังจากออกจากโรงพยาบาล ทัพพ์เทพพาลูกศรมายังบ้านพักตากอากาศริมทะเลที่เดิมซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร ที่นี่เงียบสงบ อากาศดี และไม่มีสัญญาณรบกวนจากโลกภายนอก
หมอบอกให้ลูกศรพักผ่อนเยอะ ๆ เพราะแผลที่หัวเข่ายังอักเสบเล็กน้อย แต่เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เธอกลับไปที่ร้าน อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงเห็นเธอไลฟ์สดขายเสื้อผ้าอยู่หน้ากล้องอย่างแน่นอน
เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้อง ‘ห่วง’ นางร้ายคนนี้เหลือเกิน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ประกาศศึกกับเธอมาโดยตลอด
หลังจากเข้ามาพักในห้องรับแขก ลูกศรก็ทรุดตัวลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเคยชิน ปากบ่นพึมพำเรื่องยอดขายที่ตกไปเมื่อวาน
“ไลฟ์ขายของสักหน่อย เดี๋ยวลูกค้าจะลืมหน้าซะก่อน”
ทัพพ์เทพมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์แล้วโยนลงบนโซฟาอีกฝั่ง
“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!” ลูกศรโวยวาย “นั่นโทรศัพท์ฉันนะ!”
“รู้!”
“รู้แล้วยังกล้าทำอีกหรอคุณ”
