หลังจากมุกดาตายไปจนตอนนี้ก็ร่วมเดือนเข้าไปแล้วมาเบลล์ยังไม่รู้อะไรเลยสักอย่างทุกอย่างปิดเงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาเบลล์ยิ้มหัวเราะมีความสุขทุกวันเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมาเลย ไม่พูดถึงแม่ เธอตั้งใจเรียนมากอีกทั้งฟ้าครามก็ดูแลเธอดีจนพี่แย้มที่กลับมารับหน้าที่พี่เลี้ยงแทบไม่ได้ทำอะไร
@โรงเรียนนานาชาติชื่อดัง
บ่าย 3 มาเบลล์เตรียมเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าเพื่อรอเวลาเลิกเรียน เพลงขวัญที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างหันไปมองยังด้านนอกหน้าต่างก็เห็นเข้ากับฟ้าครามที่ยืนมือล้วงกระเป๋าอยู่ใต้ต้นไม้
“เบลล์ผู้ชายมารอแล้ววันนี้เอาจริงเว้ย! ไม่นั่งรอในรถเดินมารอหน้าตึกเลย” เพลงขวัญเอ่ยบอกเพื่อนและยิ้มให้มาเบลล์อย่างล้อเลือน
“ไปเถอะขวัญกลับบ้านกันดีกว่า” มาเบลล์เร่งเก็บของเข้ากระเป๋าแล้วจูงมือเพื่อนวิ่งลงจากอาคารเรียนไป
พรึบ!
”เฮียข๋า“ เธอเอ่ยเรียกเขาเสียงดังก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดร่า
