“หนูมานั่งตรงนี้เฮียทายาให้” เขาตบเบาๆบนโซฟา มาเบลล์ก็ว่าง่ายเดินลงไปนั่งบนโซฟาให้พี่ทายาให้เมื่อเขาทายาที่แขนที่ลำคอของน้องเสร็จ
“เอาขาขึ้นมา” เขาตบบนหน้าขาของตัวเองให้น้องเอาขาขึ้นมาก่าย
“ไม่ได้นะคะ”
“ทำไม” ฟ้าครามขมวดคิ้วถาม
“พี่แย้มทายาที่ขาให้คุณหนูเองก็ได้ค่ะ” แย้มที่ยืนอยู่ด้วยเอ่ยบอกหน้าที่ดูแลมาเบลล์เป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้ว
“เอาขามาเฮียทาให้” ฟ้าครามไม่สนแม้แต่คำพูดของพี่เลี้ยง เขาก้มลงไปยกขาทั้งสองข้างของน้องขึ้นมาก่อนจะเลิกกระโปรงน้องขึ้นไปกองไว้บนขาอ่อนและจัดการทายาที่ขาให้น้องไม่มีจุดแดงตรงไหนเล็ดลอดสายตาเขาไปได้เลย
“เห็นไหมขายังไม่หายเลยโรงเรียนก็ห้ามไปจนกว่าจะหายดีเฮียลาให้แล้ว”
“เฮียแต่หนูหายแล้วนะคะ”
“หรือจะลาออก!” เขาถามเด็กดื้อเสียงเรียบเธอต้องมี แต่ กับเขาเสมอไม่ว่าจะเรื่องอะไร มาเบลล์ที่เห็นคนพี่เอาจริงขึ้นมาเธอก็จำต้องเงียบปากของตัวเองลง
- หลายวันผ่านไป
