“แล้วนั่นมึงจะไปไหนล่ะ” ผมที่กำลังจะเดินออกจากบ้านน้า ก็โดนเจ้าถิ่นอย่างใบหม่อนเรียก
“พวกไอ้ติณณ์เรียกไปดื่ม ตอนแรกก็ไม่อยากไปหรอก เอาเวลาหามายด์ยังจะดีกว่า”
“ออกไปผ่อนคลายบ้างเถอะ ไม่มีข้อมูลเพิ่ม ถึงตามหาก็ไม่เจอหรอก”
“แล้วมึงจะไปด้วยไหม ไอ้ติณณ์ไม่ได้ชวน?”
“ชวน แต่กูไม่ไป อยากพักร่างกายบ้าง กว่าจะได้เวลานอนจริงจังแบบนี้หาได้ยาก”
“เออพักเถอะ แม่เงือกสาวเจ้าเหรียญทอง”
“ช่วยดูติณณ์มันด้วย ถ้ามันควงผู้หญิงเมื่อไหร่บอกกู”
“โอ๊ย คนอย่างไอ้ติณณ์ยิ่งกว่าพระพุทธเจ้าไว้ใจมันเถอะ ใจมันก็มีแต่มึงแหละ กูไปนะ”
“เออ...”
ผมขับรถออกจากบ้านน้า ด้วยใจที่เหม่อ ผมเป็นแบบนี้มาสองปีแล้วครับ ตั้งแต่มายด์หายไป ชีวิตผมก็ว่างเปล่าเลื่อนลอย นี่ถ้าไม่หมกหมุ่นกับงาน ผมคิดว่าผมต้องกลายเป็นคนบ้าสติเลอะเลือนไปแน่ ๆ
วันนี้พวกไอ้ติณณ์ ไอ้ภีม ไอ้เทมป์นัดผมแกมบังคับให้ไปเจอกันที่คลับแห่งหนึ่งในการดูแลของผมนั่นแห
