“อะไรเนี่ย ขี้เมาจากไหนเรื้อนมาแตะต้องตัวฉัน” เสียงของผู้หญิงที่ผมคิดว่าเป็นเธอแผดเสียงขึ้น ผมพยายามจ้องมองเธออย่างหนัก ไม่ว่าจะขยี้ตากี่ทีใบหน้าก็เป็นมายด์ แต่ทำไมสายตา และน้ำเสียงที่แข็งกระด้างเหมือนคนไม่รู้จักกันมาก่อน
“มายด์...อย่าทำเหมือนไม่รู้จักเฮียสิ เฮียคิดถึงใจจะขาดแล้วนะ” ผมจับข้อมือเธอไม่ยอมปล่อย จนกระทั่ง...เธอเริ่มโวยวาย และเพื่อนของเธอก็เข้ามาช่วยเพื่อให้ผมปล่อยมือเธอ
“เป็นบ้าอะไรเนี่ย ถ้าขืนยังไม่แตะตัวกันอีกฉันจะแจ้งคนดูแลที่นี่แล้วนะ”
“มายด์...เฮียเองไง จำเฮียไม่ได้เหรอ เฮียแฟรงค์ไง” ผมเริ่มพูดวกไปวนมา ความเมาก็เต็มเปี่ยม และความคิดถึงก็เต็มอก มองยังไงเธอคนตรงหน้าก็มายด์แน่ ๆ ผมมั่นใจมาก
“ใครชื่อมายด์ ฉันชื่อแคนดี้ยะ...คุณจำคนผิดแล้ว” เธอเรียกตัวเองว่าแคนดี้ “และฉันก็มั่นใจว่าไม่รู้จักคุณมาก่อน”
ไอ้เทมป์เดินเข้ามารีบดึงผมออกไป แต่ผมยังมั่นใจว่าคนตรงหน้าคือมายด์จริง ๆ
