“น่าจะนานพอที่เฮียเข้าไปในคลับจนถึงห้องทำงานแล้วนะ” แม้เฮียจะบอกไว้ว่าให้ฉันรอสิบนาทีแล้วค่อยเดินเข้าไป แต่เพื่อความชัวร์ฉันจึงรอสักยี่สิบนาทีไปเลย เพราะยังกลัวว่าจะมีคนจับสังเกตได้ ยิ่งโดนหมายตาเรื่องใช้เส้นสายอยู่
“หืม ประตูนี้ห้ามเข้าเหรอ” ฉันที่เดินอ้อมเพื่อเข้าประตูที่สามารถตรงขึ้นชั้นสองได้โดยไม่ต้องผ่านหน้าร้าน ตอนนี้กลับมีป้ายเหลืองตั้งอยู่ ดังนั้นฉันต้องเดินกลับไปเข้าประตูหน้าร้านอย่างช่วยไม่ได้ ทว่า...เมื่อเดินเข้ามาในคลับปุ๊บ บรรดารุ่นพี่ของคลับก็นั่งรอคอยท่าอยู่แล้ว ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่ดีนัก
“อ้าว...น้องมายด์วันนี้ทำไมเข้าด้านหน้าคลับได้ล่ะ” เสียงของพี่ฟ้าใส สาวเสิร์ฟที่ขึ้นชื่อในชั้นหนึ่งเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม แต่ทำไมกันฉันถึงรู้สึกกลัวขึ้นมา
“พอดีประตูด้านหลังเขาปิดซ่อมค่ะ มายด์ก็เลยต้องมาเข้าตรงนี้”
“งั้นเหรอ...มีเวลาไหมช่วยพี่หน่อยสิ พอดียัยพวกนี้ไม่ว่างสักคน”
‘ทำไมต้
