ฉันก้มหน้าเดินตามพี่ใบหม่อนท่ามกลางสายตาของสาวเสิร์ฟคนอื่น ๆ ที่มีท่าทีหวาดผวา พี่เขามีใบหน้าที่ฉันคุ้นมาก ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที แต่ที่น่าสงสัยไปอีกพี่เขาดูจะรู้จักและมีอำนาจที่นี่ไม่น้อยเลย ราวกับเขาคือหุ้นส่วนคนหนึ่ง หรือไม่อีกอย่างก็คือตัวจริงของเฮียแฟรงค์
กระทั่ง...เดินมาจนถึงห้องแต่งตัวของฉันบนชั้นสอง
“นี่...น้องสาวกลัวพี่เหรอคะ” พี่คนที่เดินนำหยุดเดินแล้วหันมาพูดคำนี้พานทำให้ฉันสะดุ้งพลันรีบส่ายหน้ายกใหญ่
“เปล่าค่ะ...มายด์แค่รู้สึกคุ้นหน้าพี่ใบหม่อนมากเลยค่ะ”
“พี่เป็นนักว่ายน้ำทีมชาติและก็เรียนที่มหาลัยเราไงจ๊ะ ต้องเคยเห็นไวนิลที่มหาลัยบ้างใช่ไหมล่ะ” พี่สาวใบหม่อนกอดอกแนะนำตัว ใช่แล้ว...ฉันจำได้แล้ว พี่ใบหม่อนคือนักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติ เป็นหน้าเป็นตาให้มหาวิทยาลัยสุด ๆ และได้รับการโหวตจากหนุ่มในมหาลัยยกให้เป็นอันดับหนึ่งดาวค้างฟ้าในทุก ๆ ด้าน โคตรเท่เลย...แม้แต่ฉันก็เคยจ้องมอง
