“เอาเป็นว่าเราไม่เสียเวลาดีกว่าครับ นี่คือโครงการร้านอาหารสไตล์กึ่งผับ ที่ผมกำลังจะสร้างขึ้น” เฮียยื่นเอกสารปึกหนึ่งมาตรงหน้านีน่า ก่อนที่เธอจะรับมาเปิดดู ทว่า...ฉันกลับจ้องมองเขา มันแปลกไปมากเฮียเหมือนคนละคน สุขุม เยือกเย็น นัยน์ตาว่างเปล่ามองกันราวกับเขาไม่รู้จักฉันจริง ๆ ฉันรู้ว่าฉันทำเป็นจำเขาไม่ได้ และใช้ชื่อใหม่นี้แนะนำเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะ จำฉันไม่ได้เหมือนกัน
“คุณแคนดี้ครับ...หน้าผมมีอะไรติดอยู่รึเปล่า...”
“ปะ...เปล่าค่ะ พอดีฉันมองดอกไม้ที่อยู่หลังคุณต่างหาก” ฉันแถไปหน้าด้าน ๆ ก่อนที่เขาจะยิ้ม
“อ๋อ งั้นเหรอครับ ผมคงเข้าใจผิด ขอโทษครับ”
‘สะ...สุภาพเกินไปแล้ว ไม่ชินเลย’
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแคนดี้ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน เชิญทั้งสองคนคุยงานตามสะดวกนะคะ” ฉันได้ทีจึงลุกออกจากโต๊ะไป ให้ตายเถอะ รู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องตีหน้าเข้าหาเฮียจริง ๆ แถมยังทำเป็นจำฉันไม่ได้อีก บอกว่าหน้าคล้ายคนรักเ
