ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งหนักๆ ทำให้ปริมที่กำลังนั่งเหม่อลอยขยี้ตาตัวเองเบาๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ เพราะคิดว่าเป็นฝุ่นกับพี่วาคิมที่คงจะลืมของหรือกลับมาแกล้งอะไรเธออีก
“มาแล้วค่ะๆ... ลืมอะไรกันอีกหรือเปล่าเนี่ย...”
ปริมเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแล้วเปิดออกช้าๆ ทว่าวินาทีที่บานประตูเปิดกว้าง ภาพตรงหน้ากลับทำให้โลกทั้งใบของเธอกลายเป็นหยุดหมุน ร่างเล็กยืนตะลึงงัน ราวกับลมหายใจถูกกระชากออกจากร่างกระทันหัน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามรุนแรงจนเจ็บหน้าอก เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พี่ชายที่แสนดี หรือเพื่อนรักของเธอ แต่เป็นผู้ชายที่เธอเพิ่งจะร้องไห้ปานจะขาดใจเพราะเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“ปริม...”
น้ำเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยความสั่นเครือ แววตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความดีใจปนโหยหาอย่างมหาศาล เขามองเธอราวกับกลัวว
