"ไม่ค่ะ"
คลาวด์โน้มใบหน้าลงซบหน้าผากแนบชิดกับหน้าผากมน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนความรู้สึกผิดที่อัดอั้นอยู่นั้น พรั่งพรูออกมาเป็นคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ปริมฟังเฮียนะ เฮียขอโทษนะปริม... ขอโทษที่ปล่อยให้หนูต้องรอคนเดียวที่นี่ ขอโทษที่ต้องโกหกและวางแผนทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด เพื่อกระชากหน้ากากครอบครัวรินลดาออกมาให้หมด เฮียรู้ว่าเฮียใจร้ายที่ทิ้งให้ปริมเผชิญความโดดเดี่ยวที่สงขลานานเกินไป... เฮียขอโทษที่จัดการทุกอย่างช้า จนปริมต้องเสียน้ำตาไปไม่รู้เท่าไหร่...”
คำขอโทษที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและเจ็บปวดของเขา ทำให้หัวใจที่เคยร้าวรานของปริมสั่นไหว เธอไม่อยากฟังคำขอโทษเหล่านั้นอีกแล้ว เพราะแค่เขายืนอยู่ตรงนี้ทุกอย่างมันก็เกินพอ
ปริมมองสบตาคมกริบที่สั่นไหวของชายตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจเขย่งปลายเท้าขึ้นสุดตัว สองแขนเรียวเอื้อมขึ้นไปโอบกอดรอบคอแกร่งไว้แน่น แล้วประทับริมฝีปากบางลงบนกลีบปากหนาของคลา
