@สนามบินนานาชาติหาดใหญ่
บรรยากาศหน้าประตูผู้โดยสารขาเข้าดูคึกคักเป็นพิเศษ แต่สำหรับปริมที่ยืนชะเง้อคอมองหาใครบางคนอยู่ หัวใจของเธอเต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะเพลงที่ดังอยู่ในสนามบินเสียอีก จนกระทั่งร่างที่คุ้นตาของเพื่อนรักสะพายเป้ใบเก่งเดินพ้นประตูออกมา
“ฝุ่น!”
ปริมตะโกนเรียกชื่อเพื่อนรักเสียงดังลั่นโดยไม่สนสายตาใคร เธอรีบวิ่งถลาเข้าไปหาฝุ่น ด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายสัปดาห์ ก่อนจะโผเข้ากอดเพื่อนสาวเต็มแรงจนตัวเซไปตามๆ กัน
“ปริม!”
ฝุ่นเองก็อ้าแขนรับเพื่อนรักไว้แน่น ความอัดอั้นที่ห่วงเพื่อนมาตลอดสองอาทิตย์ ระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตาแห่งความดีใจ
“ยัยบ้า! ฉันนึกว่าจะไม่ได้กอดแกแบบนี้แล้วนะเนี่ย ตัวผอมลงหรือเปล่าเนี่ยแก!”
“คิดถึงแกที่สุดเลยฝุ่น... ขอบใจนะที่มาหาฉันถึงนี่”
ปริมผละออกมากุมมือเพื่อนไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำแต่ประกายตาเต็มไปด้วยความสุข
“ไม่มาได้ไงล่ะ ทิ้งฉัน
