ช่วงเย็นของวัน
"รอแป๊บนะคะพี่วาคิม พอดีว่าฝุ่นยังแต่งตัวไม่เสร็จน่ะค่ะ"
ปริมเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ
"อืม..."
นายหัววาคิมนั่งกอดอกพิงโซฟาอยู่ในห้องโถง สายตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ เขามาถึงตามนัดได้เกือบชั่วโมงแล้ว แต่ดูเหมือนภารกิจแต่งตัวของเพื่อนสาวชาวกรุงจะยังไม่สิ้นสุด
"มาแล้วๆ เสร็จแล้วค่ะ"
ประตูห้องนอนเปิดออก ฝุ่นเดินนวยนาดออกมาในชุดเดรสที่ดูจัดเต็มตั้งแต่หัวจรดเท้า
วาคิมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยประชดด้วยน้ำเสียงเรียบกวน
“ผู้หญิงเมืองกรุงนี่แต่งตัวนานจริง ไม่รู้แต่งอะไรนักหนา นี่ผมมารอจะ 2 ชั่วโมงอยู่แล้วนะ กะจะแต่งไปประกวดนางงามสงขลาเลยหรือไง”
ฝุ่นที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของตัวเองชะงักกึกทันที เธอหันขวับมามองหน้านายหัวจอมกวนด้วยสายตาขวางโลก
“ก็ถ้าไม่อยากรอก็ไม่ต้องรอสิคะ! ใครใช้ให้พี่มารอเล่า หนูก็แต่งของหนูตามปกติ!”
“ฝุ่น!”
ปริมรีบถ
