สนามบินส่วนบุคคล
บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเร่งรีบ เสียงเครื่องยนต์เจ็ตส่วนตัว ที่กำลังวอร์มเครื่องดังกระหึ่มอยู่ไม่ไกล คลาวด์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเครื่องบิน ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งเครียดกว่าปกติ สายตาเขามองทอดออกไปข้างหน้า คล้ายคนที่มีเรื่องกังวลอยู่ในอกตลอดเวลา
เขาหันมาเผชิญหน้ากับพีพี ลูกน้องคนสนิทที่ไว้วางใจที่สุดในตอนนี้
“พีพี... งานที่นี่ฉันฝากนายจัดการแทนฉันด้วย โดยเฉพาะเรื่องของปริม”
คลาวด์เอ่ยเสียงเข้ม แววตาจริงจังจนพีพีต้องยืดตัวตรงรับคำสั่ง
“ครับนาย นายสั่งมาได้เลยครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่าง”
“นายฟังฉันนะ... ช่วงที่ฉันไม่อยู่สามวันนี้ นายต้องไปรับไปส่งปริมที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองทุกวัน ห้ามให้คลาดสายตาเด็ดขาด ใครจะเข้าใกล้หรือมีใครหน้าไหนไปวอแวกับเธอ นายจัดการได้เลยไม่ต้องรอถามฉัน”
พีพีพยักหน้าพลางจดจำคำสั่ง
“แล้วเรื่องความปลอดภัยที่คอนโดล่ะครับนาย ให้ผมเพิ่มคนไห
