ด้านคลาวด์
"นายครับ ผมว่าเราพักก่อนเถอะครับ"
พีพีมองผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง เขาไม่เคยเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่คิดเลยว่าแค่เด็กผู้หญิงคนเดียว จะทำให้คลาวด์คลั่งได้ขนาดนี้
"อืม..."
คลาวด์ที่สภาพร่างกายอิดโรยถึงขีดสุด นั่งพิงพวงมาลัยรถด้วยดวงตาที่แดงก่ำจากการไม่ได้นอนมาหลายวัน ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่คอนโซลรถก็เสียงดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อคุณปู่คชา คลาวด์กดรับสายทันทีด้วยมือที่สั่นเทา
"ปู่! ปริมอยู่ไหน บอกผมมาเดี๋ยวนี้!"
"แกควรจะห่วงอนาคตตัวเองมากกว่านังเด็กนั่นนะคลาวด์"
เสียงปู่คชาดังมาตามสายด้วยโทนเสียงนิ่งลึก ทว่าแฝงไปด้วยความเลือดเย็น
"ฟังฉันให้ดี... กลับกรุงเทพมาหาฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าแกยังดื้อรั้นจะพลิกแผ่นดินหายัยเด็กนั่นต่อไปล่ะก็ ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของนังปริมอีกแม้แต่วินาทีเดียว!"
"ปู่ขู่ผมเหรอ! ปู่เอาชีวิตคนมาล้อเล่นแบบนี้ได้ยังไง!"
คลาวด
